Thursday, July 26, 2007

When you die

၂၆၊ ၇၊ ၂၀၀၇

သင္ေသသြားေသာ္ ...

ေၾသာ္ လူ႔ျပည္ေလာက၊ လူ႔ဘ၀ကား၊
အိုရ နာရ၊ ေသရ ဦးမည္၊
မွန္ေပသည္တည့္။

သို႔တၿပီကား၊ သင္ေသသြားေသာ္၊
သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္၊
အေျခတိုးျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္၏အမ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း၊
ႀကီးပြားတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေ၀ရာ၊
ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္၊
ဉာဏ္တန္ေဆာင္လည္း၊
ေျပာင္လ်က္ .. ၀င္းလ်က္ က်န္ေစသတည္း။

ေဇာ္ဂ်ီ

Read More...

Wednesday, July 25, 2007

Proactive and Reactive

၂၅၊ ၇၊ ၂၀၀၇

ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း ႏွင့္ တုံ႔ျပန္ျခင္း

”မီးေဘးေရွာင္ မေလာင္ခင္တားၾကပါဗ်”
ေႏြရာသီဆို ေလာ္စပီကာမွာ ၾကားေနက် ႏႈိးေဆာ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ဒီလိုမ်ိဳး ေလာစပီကာႀကီးနဲ႔ မၾကားၾကားေအာင္ ဘာေၾကာင့္လုပ္ရပါလဲ။ အဲဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ လူေတြ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ျဖစ္တတ္လြန္းလို႔ေပါ့။

အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေလးေတြ ၾကည့္ရေအာင္

ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း (Proactive)
ျပႆနာ တစ္ခုခု မေပၚေပါက္မီကပင္ ႀကိဳတင္ေတြးဆ ျပင္ဆင္ထားျခင္း။ စတီဗင္ကိုေဗး က သူ႔ရဲ႔ နာမည္ႀကီးစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ 7 habits of highly effective people မွာ ဒီလို ဆိုထားေလရဲ႕ "to act before a situation becomes a source of confrontation or crisis"

တံု႔ျပန္ျခင္း (Reactive)

ျပႆနာ တစ္ခုခု ေပၚေပါက္လာမွ ေျဖရွင္းျခင္း။

ဒါဆို လူေတြက ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ မျပဳလုပ္ပဲ ျဖစ္လာမွ ရွင္းၾကတာပါလဲ။ ဥပမာ တစ္ခုႏွစ္ခုေပး၍ ေဆြးေႏြးလိုသည္။

ဥပမာ (၁) မီးေဘးကာကြယ္ျခင္း

အေဆာက္အဦ ေဆာက္လုပ္ရာတြင္ လိုက္နာရမည့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားရွိသည္။ လူအေရအတြက္ မည္မွ်ဆိုလ်င္ အခန္းအက်ယ္ မည္မွ်၊ ေလွကား ဘယ္ႏွစ္စင္း၊ မီးခံတံခါး ဘယ္ႏွစ္ခ်ပ္၊ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ ဘယ္ႏွစ္ခု၊ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္း ဘယ္ႏွစ္လံုး၊ ေရပန္းဘယ္ႏွစ္ခု အစရွိသျဖင့္ လိုအပ္သလို တပ္ဆင္ရသည္။ လူေနအိမ္ေတြမွာ ေလာင္စာဆီ စုပံုထားျခင္းမျပဳရ၊ သတ္မွတ္လူ အေရအတြက္ထက္ ပိုမေနရ စသျဖင့္ စည္းကမ္းမ်ားလည္း ရွိေသးသည္။

ဘယ္လိုလူေတြက ဒီစည္းကမ္းေတြ ခ်မွတ္ထားပါသလဲ။ အိုးအိမ္ဦးစီးဌာနရဲ႕ ေခ်ာင္က်က်စားပြဲ တစ္လံုးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗ်ဴရိုကရက္ တစ္ဦးက လက္ေဆာ့လိုက္တာမ်ားလား။ ကိုလိုနီေခတ္ရဲ႕ အေမြဆိုးေတြမ်ားလား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကေတာ့ အမွန္တကယ္ ရွိေနပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္မ်ား စည္းကမ္းေတြ ဒီေလာက္မ်ားမ်ား ခ်ထားရပါသလဲ။ ေငြေတာင္းလို႔ ေကာင္းေအာင္လား။ လူအထင္ႀကီးေအာင္လား။ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာတာလား။

မဟုတ္ရပါ။ လိုအပ္လို႔ပါ။ လိုအပ္လို႔ ဆိုတာထက္ မျဖစ္သင့္တာေတြ မျဖစ္ရေအာင္၊ အေလအလြင့္နည္းေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္းပါ။

တကယ္လို႔မ်ား ဒီအေဆာက္အဦမွာ မီး မေတာ္တဆမႈျဖစ္ခဲ့ရင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မီးမေလာင္ေအာင္၊ ေလာင္ခဲ့ရင္ လူေတြ ႀကိဳသိႏိုင္ေအာင္၊ အလြယ္တကူ ထြက္လာလို႔ရေအာင္၊ မီးေတာက္ႀကီးမလာေအာင္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားခဲ့တာပါ။

သို႔ေသာ္လည္း ဒီလို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္သူေတြရဲ႕ အလုပ္ေတြကို လူေတြ သတိမထားမိပဲ မ်က္စိ လွ်ံတတ္ပါတယ္။ ဘာကိုဆိုရင္ သတိထားမိပါသလဲ။

မီးေလာင္ၿပီေဟ့ ဆုိရင္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ေအာ္ျမည္ၿပီး အေျပးေရာက္လာတတ္တဲ့ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ကိုေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ မီးေတာက္ႀကီးကို ၿငိမ္း၊ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ၀င္ေရာက္ကယ္ဆယ္တဲ့ မီးသတ္သမားေတြကို ပရိတ္သတ္ႀကီးက ၀ွဲခ်ီးၾသဘာ ေပးၾကပါတယ္။ သူရဲေကာင္းေတြပဲကိုး။

ဥပမာ (၂) စစ္ပြဲမ်ား

အထက္က ဥပမာနဲ႔ အလားတူ စစ္ပြဲေတြမွာ ေအာင္ႏိုင္သူ စစ္သူႀကီးမ်ားဟာလည္း စစ္ပြဲမျဖစ္ေအာင္ ေစ့စပ္ႏိုင္သူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သံတမန္ေတြထက္ ပိုၿပီး ခ်ီးေျမာက္ခံရပါတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ေပး ကာကြယ္ေနၾကသူေတြပဲကိုး။

ေဆြးေႏြးခ်က္

ေလာကမွာ သူသူကိုယ္ကုိယ္ မိမိ လုပ္ေဆာင္မႈအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့ ခ်ီးေျမာက္မႈကို ရလိုၾကပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ လူ႔သဘာ၀ဟာ မိမိ မ်က္စိနဲ႕ ျမင္ေတြ႔ရမွ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကတယ္။ မီးသတ္တာကို ျမင္လိုက္ရမွ၊ စစ္ပြဲကို အႏိုင္တိုက္ျပလိုက္မွ တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ထားႏိုင္လို႔ မီးေလာင္မလာရင္ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္မလာရင္ လူေတြ မျမင္ရေပဘူး။ အဲဒီအခါ တန္ဖိုးလည္း မထားၾကေတာ့ဘူးေပါ့။

တကယ္ကေတာ့ မီးကို မေလာင္ခင္ တားႏိုင္သူ၊ စစ္ပြဲေတြမျဖစ္ေအာင္ တားဆီးႏိုင္သူေတြကိုလည္း တန္းတူ တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုဟာ တံု႔ျပန္သူ (Reactive ျဖစ္သူ) ေတြကိုသာ ခ်ီးေျမာက္ေနခဲ့ရင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္သူ (Proactive ျဖစ္သူ) ေတြရဲ႕ အခန္းက႑ေမွးမွိန္လာၿပီး တိုင္းျပည္လည္း မီးသတ္ရ၊ စစ္တိုက္ရ ႏွင့္ မအားလပ္ေအာင္ျဖစ္ကာ ေအာက္တန္း ေနာက္တန္း ေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္းေတြးမိ ေရးသားလိုက္ရေပသည္။

စကားခ်ပ္

မီးသတ္ျခင္း ႏွင့္ စစ္ပြဲမ်ားကို ဥပမာျပခဲ့ေသာ္လည္း၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ ႏွင့္ စစ္တပ္တို႔၏ အေရးပါမႈကို ေလ်ာ့ေပါ့စဥ္းစားျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း သိေစအပ္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားသည္ ဆိုေစကာမူ မေတာ္တဆမႈမ်ား ရွိလာႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ ထိုမေတာ္တဆမႈမ်ား အတြက္ အထက္ပါ အဖြဲ႕အစည္း ႏွစ္ခုသည္ အေရးပါလွေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုသည္။

စာကိုး

7 habits of highly effective people. Stephen Covey.
http://en.wikipedia.org/wiki/Proactive

Read More...

Monday, July 23, 2007

Grade Point Average (GPA)

၂၃၊ ၇၊ ၂၀၀၇

ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္
ျပဳစုသူ။ ။ ရဲမြန္ျမင့္

ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး မဟာဘြဲ႔ တက္ရာတြင္ အတန္းမ်ားကို ေအာဒစ္၊ ခရက္ဒစ္၊ ဂရိတ္ ႏွင့္ ေအာင္ရႈံး ဟူ၍ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရြးခ်ယ္ တက္ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ( ျပန္လည္ဖတ္ရႈရန္ ) ယခု ဆက္လက္ေျပာလိုသည္မွာ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ (Grade Point Average -GPA) ၏ အဓိပၸါယ္၊ အသံုး၀င္ပံု ႏွင့္ မည္သို႔ မည္ပံုတြက္ခ်က္သည္ ဆိုသည္တို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ပထမဦးစြာ ေျပာလိုသည္မွာ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ (GPA) တြက္ရာတြင္ ခရက္ဒစ္၊ ဂရိတ္ အေနျဖင့္ တက္ေရာက္ခဲ့ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားသာ အက်ံဳး၀င္ၿပီး၊ ေအာဒစ္၊ ေအာင္ရႈံး အေနျဖင့္ တက္ေရာက္ခဲ့ေသာ ဘာသာရပ္မ်ား အက်ံဳးမ၀င္ပါ။

အဓိပၸါယ္

Term သို႔မဟုတ္ Semester တစ္ခုတြင္ သင္ယူခဲ့ေသာ အတန္းမ်ား၌ ရရွိေသာ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ ကို ဆိုလိုသည္။

အသံုး၀င္ပံု
  • ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အေနျဖင့္ ေက်ာင္းသား တစ္ဦး၏ စာလိုက္ႏိုင္မႈကို အကဲျဖတ္ႏိုင္သည္။
  • အခ်ိဳ႕ေသာ အလုပ္ရွင္မ်ားက အလုပ္ခန္႔ထားရာတြင္ အကဲျဖတ္သည့္ အခ်က္တစ္ခုအေနျဖင့္ ၾကည့္သည္။
  • ပါရဂူဘြဲ႔ ဆက္လက္တက္ေရာက္လိုလွ်င္ မဟာဘြဲ႔ တက္ေရာက္ခဲ့စဥ္ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ မည္မွ် (ေယဘုယ်အားျဖင့္ - ၃.၅) ရွိရမည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည္။
  • ပညာသင္ဆု ေလွ်ာက္ထားရာတြင္ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ ေကာင္းပါက အားသာသည္။
တြက္ခ်က္ပံု

အထက္တြင္ ေဖာ္ျပၿပီးသည့္ အတိုင္း ခရက္ဒစ္၊ ဂရိတ္ အေနျဖင့္ ယူထားေသာ ဘာသာရပ္မ်ားသာ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ တြက္ခ်က္ရာတြင္ အက်ံဳး၀င္သည္။ ရရွိေသာ ဂရိတ္ေပၚ မူတည္၍ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ တြက္ရန္ ေအာက္ပါအတိုင္းသတ္မွတ္ထားသည္။
  • Grade A = 4
  • Grade B = 3
  • Grade C = 2
  • Grade D = 1
  • Grade F = 0
အတန္းတစ္တန္း ယူရာတြင္ ရရွိေသာ ခရက္ဒစ္ (စာသင္ခ်ိန္ နာရီေပါင္းကို ေဖာ္ျပေသာ အညြန္းကိန္း) ကိုလည္း ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္သည္။ စာသင္ခ်ိန္ နည္းေသာအတန္းမွာ ခရက္ဒစ္ နည္းနည္းသာ ရၿပီး စာသင္ခ်ိန္မ်ားေသာ အတန္းမွာ ခရက္ဒစ္ မ်ားမ်ား ရသည္။

ဘာသာရပ္ တစ္ခုစီ၏ ခရက္ဒစ္ ႏွင့္ ဂရိတ္ တို႔၏ ေျမွာက္လဒ္ သည္ Grade Point ျဖစ္သည္။ ထို Grade Point စုစုေပါင္းကို ခရက္ဒစ္ စုစုေပါင္းျဖင့္ စားျခင္းျဖင့္ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ (GPA) ကိုရရွိသည္။

တြက္ခ်က္ပံုကို ဇယားကြက္ျဖင့္ ျပလ်င္ ပို၍ ရွင္းေပလိမ့္မည္။

Class

Credit

Grade

Calculation

Grade Point

Biostatistics 101

4

A (ie. 4)

4 X 4

16

Introduction to Health Policy

3

C (ie. 2)

3 X 2

6

Managing Health Organizations

5

B (ie. 3)

5 X 3

15

Total

12

37

GPA

= 37/12 = 3.08


အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာရလ်င္ ဘာသာအားလံုး ဂရိတ္ေအ ရသူတစ္ေယာက္၏ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ မွာ ၄ ျဖစ္ၿပီး၊ ဘာသာအားလံုး ဂရိတ္ဘီ ရသူတစ္ေယာက္၏ ပ်မ္းမွ်ဂရိတ္ မွာ ၃ ျဖစ္သည္။

စကားခ်ပ္

ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ႏွင့္ တစ္ေက်ာင္း၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံ ကြာျခားမႈရွိႏိုင္သည္။

စာကိုး

http://en.wikipedia.org/wiki/Grade_(education)

"ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ေအာင္ပြဲ၀င္"

အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ။
ေမာင္ရဲမြန္

Read More...

Sunday, July 22, 2007

Why did I start blogging?

၂၂၊ ၇၊ ၂၀၀၇

ဘဇာေၾကာင့္ ဘေလာက္ လုပ္ျဖစ္သနည္း

ကိုေ၀က ဘေလာက္ဂါေန႔အတြက္ ေရွ႕ကင္းထြက္ ေရးခိုင္းေလသည္။ ဘဇာေၾကာင့္ ဘေလာက္ လုပ္ျဖစ္ပါသလဲ တဲ့။ အေမးရွိက အေျဖ ရွိရေပမည္။ ေရးခ်င္လ်က္ ေမာက္စ္တို႔ ျဖစ္ေလၿပီ။

စာေရးရာတြင္ ေရးခ်င္လို႔ေရးသူ ႏွင့္ ေျပာခ်င္လို႔ေရးသူ ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသတတ္။ ကြ်ႏု္ပ္ကား ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားတြင္ အက်ံဳး၀င္ေလသည္။ ဘဇာေတြ ေျပာခ်င္သနည္းဟု မေျပာမီ ကြ်ႏု္ပ္အေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ရွင္းအံ့။ သို႔မွသာ စာရႈသူတို႔ ဇာတ္ရည္လည္ေပမည္။

ကြ်ႏု္ပ္၏ ပင္ကိုယ္သဘာ၀ကိုက Hub ( ကြန္ပ်ဴတာမ်ားကို ခ်ိတ္ဆက္ေပးသည့္ဗူး ) ႏွင့္တူသည္။ ေက်ာင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အိမ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ အိမ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အလုပ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ အလုပ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေျခလ်င္ေတာင္တက္အသင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ ေျခလ်င္ေတာင္တက္အသင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကို ႏိုင္ငံျခားမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ ႏိုင္ငံျခားမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေက်ာင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ ခ်ိတ္ဆက္ေပးတတ္ေသာ သေဘာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္ပတြင္ ကာလအတန္ၾကာေနထိုင္ရစဥ္ ထိုထိုဤဤေသာ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို အဆက္အသြယ္ျပဳရန္ ကိစၥကို တာ၀န္၀တၱရား တစ္ခုအေနျဖင့္ ျမင္မိေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ေက်ာင္းစာပိျခင္း၊ ဗာဟီရ မ်ားျခင္း၊ စာေရးပ်င္းျခင္း အစရွိသည့္ ပ်င္းရိျခင္း အျဖာျဖာတို႔ေၾကာင့္ အဆက္အသြယ္ နည္းပါးေနရာ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာျဖစ္ရေလသည္။

အတန္းေက်ာင္း တက္စဥ္အခ်ိန္ကိုလည္း အနည္းငယ္ ေျပာလို၏။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀က သခ်ၤာ၊ သိပၸံ အစရွိသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားတြင္ မဆိုးလွေသာ္လည္း ျမန္မာစာအတြက္ ဆိုလ်င္ သင္ၾကားသူဆရာ၊ သင္အံသူကြ်ႏု္ပ္အျပင္၊ ခ်စ္လွစြာေသာ မိဘႏွစ္ပါးသာမက ႀကီးေဒၚမ်ားပါ စိတ္ဒုကၡႀကီးစြာ ေရာက္ၾကရသည္။ စာစီစာကံုးကို အျဖစ္ရွိေအာင္မေရးမူ၍ ျဖစ္၏။ ဆရာ၊ မိဘတို႔ကား ကြ်ႏု္ပ္ကို ေျခာက္ခ်ီတခါ မာန္ခ်ီတလွည့္ျဖင့္ စာစီကံုးခိုင္းၾကသည္။ ဆရာတစ္ဦးဆိုလ်င္ ရည္းစားသညာ ထားပါမည့္အေၾကာင္း တိုက္တြန္းေလသည္။ သို႔မွသာ ဖြဲ႔ႏြဲ႔သီကံုး ခ်ယ္မႈန္းတတ္လာမည္ဟု ဆို၏။ ဒို႔ေက်ာင္းသား စာစီစာကံုးမ်ား အတြဲလိုက္၀ယ္၏။ ဆရာ ဂုဏ္ထူးဦးသိန္းႏိုင္ေျပာသလို မွတ္တမ္းစာအုပ္ထား၍ မွတ္သား၏။ ေရးခိုင္းသမွ် ေရး၏။ ရည္းစားသညာကား အျဖစ္မရွိခဲ့။ အမွန္ကား ဆရာကသာ ရည္းစားထားရန္ တိုက္တြန္းေနသည္ ဆရာ၏ အမ်ိဳးသမီး (ဆရာ ကေတာ္) က ကြ်ႏု္ပ္၏ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲရွိ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း ဓါတ္ပံုကို သိမ္းယူကာ ဆိုဆဲခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေနာက္တြန္႔သြားခဲ့ျခင္းပင္။ သို႔ႏွင့္ ပထမႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသားသာ ျဖစ္လာသည္ စာစီစာကံုး ႏွင့္ အကြ်ႏု္ပ္ကား ဆားႏွင့္တီ ပမာ ရွိေနေသးသည္။ ပထမႏွစ္လြန္ေျမာက္၍ ျမန္မာစာ ကို သင္ၾကားရန္မလိုေတာ့ေသာအခါ ၀မ္းေျမာက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။

ကံၾကမၼာဘီးရဟတ္ တပတ္ျပန္လည္လာတတ္သည္ကို ထိုအခ်ိန္က သတိမထားမိ။ ငယ္ေသးသည္ မဟုတ္တံုေလာ။ ဘ၀ရထားႀကီးကို စီးနင္းၿပီးသကာလ တဘူတာၿပီးတဘူတာ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ မဟာဘြဲ႔ တက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာ၏။ ဤတြင္ သံတူေၾကာင္းကြဲ ျပႆနာ ျပန္စေတာ့သည္။ ဘိုလို စာစီကံုးရျခင္းပင္။ နဂိုကပင္ မရွိေလေတာ့ နဂိုင္းကလည္း မေျပာင္ေရာင္။ စာလံုးေရ ၅၀၀ ရွိေသာ စာစီစာကံုးေရးခိုင္းလ်င္ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားမ်ားက စာလံုးေရ ၅၀၀ နဲ႔ ဘာသြားေရးရမည္နည္းဟု စိတ္တိုေနခ်ိန္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကား စာလံုးေရ ၄၅၀ ေလာက္ကို ျဖစ္ျဖစ္မည္ေအာင္ ေရးတင္ခဲ့ရသည္။ ေရွးဘ၀ကုသိုလ္ လက္က်န္ေလးေၾကာင့္ မဟာဘြဲ႔ေလးေတာ့ ရသြားခဲ့သည္။ စာအေရးရ လြတ္ၿပီလားဆို မလြတ္ေသးပါ။ ပညာေလာဘေၾကာင့္ ပါရဂူဘြဲ႔တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္က ျပည္ပကို ေရာက္ခဲ့ရျပန္သည္။

အခုမွ ဒုကၡလွလွ ေတြ႔ေတာ့သည္။ စာေတြပိုဖတ္ရသည္။ ပိုေရးရသည္။ စာလံုးေပါင္း သဒၵါလည္း အမွားမခံေတာ့။ ေၾသာ္ … အရင္ဘ၀က အမွတ္ျခစ္ၾကမ္းေသာ ဆရာ ျဖစ္ခဲ့ေလသလား။ ဘာသာေတြးမိသည္။ ေလာက္ ျဖစ္မွေတာ့ မစင္ ေၾကာက္ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ၿပီ။ ဓါတ္ၾကမ္းတိုက္မွ ရေတာ့မည္ဟု စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မီးေလာင္ရာေလပင့္ ဆိုသကဲ့သို႔ ေျပာခ်င္လာေသာ အေၾကာင္းမ်ားကလည္း စုပံုလာသည္။ သူမ်ားေျပာတာခ်ည္း နားေထာင္ခဲ့ရတာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ (အတိအက်ေတာ့ မေျပာလိုေတာ့) ၾကာခဲ့ၿပီ။ ျပည္သူ႔က်န္းမာေရး ဘာသာရပ္အေၾကာင္း ေျပာလိုသည္။ လူငယ္မ်ား ၀ိုင္း၀န္းက်ိဳးစားၾကပါမည့္ အေၾကာင္း ေျပာလိုသည္။ တိုင္းျပည္တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းမ်ား ေဆြးေႏြးလိုသည္။ အတင္းတုတ္လိုသည္။ ဟာသမ်ား ေ၀မွ်လိုသည္။
ေရာက္တတ္ရာရာ ေရးလိုသည္။

ျပန္၍ အႏွစ္ခ်ဳပ္ရလ်င္ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္သဂၤဟမ်ားကို အဆက္အသြယ္လုပ္လိုျခင္း၊ စာစီစာကံုးအေရး ေလ့က်င့္လိုျခင္း၊ ရင္ထဲမွ စကားမ်ားကို ဖြင့္အန္ထုတ္လိုျခင္း စသည့္ အေၾကာင္း သံုးပါးေၾကာင့္ ဘေလာက္ေရးျဖစ္လာရပါသည္။

အခ်ပ္ပို

ဘာေၾကာင့္ ဆက္ေရးျဖစ္ေနသလဲ။ ကိုေ၀ကေတာ့ မေမးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်ႏု္ပ္ကား ေရးစရွိလ်င္ ရပ္၍ မရေတာ့ၿပီ။ ေျပာရေပဦးမည္။ ေျပာခြင့္ျပဳပါ။

ကနဦးတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ဘေလာက္က ေပါကၡ၀ႆ ဘေလာက္ ျဖစ္၏။ ျမင္ေစခ်င္သူမ်ားကိုသာ ျမင္ေစၿပီး၊ မျမင္ေစခ်င္သူမ်ားကို မျမင္ေစေအာင္ စီမံထားရွိခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ျမင္ေစခ်င္သူမ်ားက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ လာေရာက္ မၾကည့္ၾကၿပီ။ သူတို႔ကိုလည္း အဆိုးမဆိုသာ။ စာစီစာကံုးေရးရန္ တေဆြလံုးတမ်ိဳးလံုး ၀ိုင္းတြန္းခဲ့ရသူတစ္ေယာက္၏ ဘေလာက္ကို မည္သည့္ အေၾကာင္းသိသူက ေမာ္နီတာ အပြန္းခံ၊ ဇက္ေၾကာအတက္ခံ၍ လာဖတ္မည္နည္း။ ဓမၼတာပင္။

သို႔ႏွင့္ နည္းဗ်ဴဟာေျပာင္းရျပန္သည္။ လူတိုင္းဖတ္ရႈရႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္သည္။ ဆီပံုးတြင္ ေၾကာ္ျငာ၀င္သည္။ ဓါတ္စာ စာရင္း (Email list) (ဓါတ္မီး၊ ဓါတ္ရထား၊ ဓါတ္တိုင္၊ ဓါတ္မွန္ … စသည္တို႔ကဲ့သို႔ ဓါတ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ စာ ျဖစ္သျဖင့္ ဓါတ္စာ ဟု ေခၚသင့္သည္။) ထဲတြင္ ပါသမွ် မိတ္ေဆြမ်ားထံ ဓါတ္စာပို႔ အေၾကာင္းၾကားသည္။ မိမိဓါတ္စာ၏ ေအာက္ပိုင္းက်က်ေလာက္တြင္ ေခတ္မီသူတိုင္း ဤဘေလာက္ကိုၾကည့္ၾကသည္ ဟု ေရးသည္။

ရလာဒ္ကား မဆိုးေတာ့ၿပီ။ အေၾကာင္းမသိသူတို႔၊ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားကာ ေရာက္လာသူတို႔၊ ေမာက္စ္ ကလစ္အလုပ္ျမန္သူတို႔ ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈၾကသည္။ ဖတ္ရႈသူအခ်ိဳ႕ကား အားလံုးေကာင္းပါသည္၊ ေနာက္မဆုတ္နဲ႔ ကိုကံခြ်န္၊ ဆက္လုပ္ ကိုယ့္လူ စသည္ျဖင့္ အဆင္းဘီးတတ္ မွတ္ခ်က္မ်ား ေပးသြားသည္။ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္တို႔က ထိုမွတ္ခ်က္မ်ိဳးသည္ လူအခ်င္းခ်င္း ပလဲနံပ သင့္ရန္ ေျပာျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အတည္ယူ၍မရႏိုင္ေၾကာင္း ဆို၏။ ပညာရွင္တို႔ မည္သို႔ဆိုေစကာမူ ကြ်ႏု္ပ္ကား ဘေလာက္ဂါမ်ားကို မ်ားစြာ ယံုၾကည္ေလးစားျခင္း ျဖစ္မိၿပီး ရွိရကား ထိုမွတ္ခ်က္မ်ားကို အထူးဂရုျပဳေလ၏။

ထို႔ျပင္တ၀ အေကာင္အထည္မေပၚေသာ မိတ္ေဆြ မ်ားစြာ တိုးလာသည္။ ရွည္သည္၊ တိုသည္၊ ပိန္သည္၊ ၀သည္၊ ညိဳသည္၊ ျဖဴသည္၊ ဘာမွ် မသိမူလည္း စိတ္၀င္စားမႈျခင္းတူသူ၊ မိမိေရးသားသည္ကို မွတ္ခ်က္ေပးသူ၊ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးသူ စသည္ျဖင့္ ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ လူမ်ားစြာႏွင့္ သိကြ်မ္းလာသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ ငယ္စဥ္ကပင္ ျမန္မာျပည္ရွိ ၿမိဳ႕တိုင္း၊ နယ္တိုင္းတြင္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ရွိလိုသည္။ ရွိရန္လည္း က်ိဴးစားခဲ့သည္။ အေတာ္လည္း ရွိလာသည္။ ယခုမူကား တကမာၻလံုးရွိ တိုင္းျပည္တိုင္းတြင္ ခင္မင္ေသာ မိတ္ေဆြ ရွိခ်င္လာသည္။ ဤ ဘေလာက္သည္ကား ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏုိင္ေပေတာ့မည္။ ေကာင္းေပစြ။

ကြ်ႏု္ပ္၏ မိဘႏွစ္ပါး၊ ႀကီးေဒၚမ်ား ႏွင့္ ျမန္မာစာ ဆရာ ဆရာမ အေပါင္းတို႔အား ဤစာျဖင့္ ကန္ေတာ့အပ္ပါ၏။

Read More...

Friday, July 20, 2007

Dorm Room Kitchen Prank

စားၾကမယ္ေဟ့ ေကာင္းေကာင္း


Read More...