Thanksgiving

၂၆၊ ၁၁၊ ၂၀၀၈

အသံဖလွယ္ရရင္ေတာ့ “သင့္ခ္စ္ဂစ္ဗင္း”၊ ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ “ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းပြဲ” ျဖစ္မလားပဲ။ ကိုယ့္မိဘက ကိုယ့္ကို ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ေပးရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းပန္းကန္ေလး ခ်ေပးရင္ ျဖစ္ျဖစ္ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေမေမ”၊ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဖေဖ” စသျဖင့္ ေျပာေလ့ ရွိတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးက မ်က္စိတဆံုး က်ယ္ေျပာၿပီး အလားအလာေကာင္းတဲ့ေျမမွာ အေျခခ်ခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေနနဲ႔ ျပဳလုပ္တဲ့ပြဲပါတဲ့။ ႏို၀င္ဘာလရဲ႕ စတုတၳ ၾကာသပေတး ေန႔မွာ ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိပါတယ္။

အရင္တုန္းကေတာ့ ဘာသာေရး သီးသန္႔ပြဲျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူမႈေရး နဲ႔ မိသားစုလိုက္ ဆင္ႏႊဲတဲ့ ပြဲျဖစ္လာပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ရွိတဲ့ ပြဲေတြထဲမွာ အေတာ့္ကို ႀကီးက်ယ္ၿပီး အိမ္တိုင္း မိသားစုတိုင္းလိုလို က်င္းပၾကပါတယ္။ အေ၀းေရာက္ေနသူေတြလည္း မျဖစ္မေနအိမ္ျပန္လာၾကပါတယ္။ ေလဆိပ္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြက ဒင္းၾကမ္းေပါ့။ သမၼတ ကေတာင္ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္ေတြကို သူ႔ေခါင္းေပၚကေန ျဖတ္ပ်ံခြင့္ ေပးရသတဲ့။ ခရစ္စမတ္ေတာင္ ဒီေလာက္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္တာ မေတြ႔ရပါ။

စာေရးသူ ဒီကိုလာခါနီးတုန္းက ေက်ာင္းကေန စာတစ္ေစာင္ပို႔ပါတယ္။ “သင့္ခ္စ္ဂစ္ဗင္း” ကို ဘယ္မွာ က်င္းပမွာပါလဲတဲ့။ သြားစရာ အိမ္မရွိရင္ သူတို႔ စီစဥ္ေပးမလို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါႀကီးဟာ ဘာႀကီးလဲေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြက်မွ သူတို႔တေတြ ဘာေၾကာင့္ တေရးတယူ လုပ္ေနၾကလဲဆိုတာ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္လာပါတယ္။

ဒီပြဲရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ၾကက္ဆင္သားကို အဓိကထားစားၾကတာပါပဲ။ ထမင္းစား စားပြဲမွာ ၾကက္ဆင္သားကင္ကို အလည္ကထားလို႔ ေပါင္မုန္႔၊ အာလူး စတာေတြကို ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ၿပီးေတာ့ ...

ၿပီးေတာ့ ...

စားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါပါပဲ။

ဒီတစ္ရက္ထဲမွာ စားလိုက္ၾကတာ ၾကက္ဆင္ အေကာင္ေရ ၄၅ သန္း ေလာက္ ကုန္ပါသတဲ့။ တစ္ဖက္ကလည္း ၾကက္ဆင္ေတြကို သနား ညွာတာေသာ အားျဖင့္ ေဘးမဲ့ လႊတ္ၾကေသးသတဲ့။ စားတာကိုေတာ့ မရပ္ဘူးေနာ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သတင္းစာထဲ ဖတ္ရတာ အိုဘားမား နဲ႔ ေပလင္းတို႔ေတာင္ ၾကက္ဆင္ ေဘးမဲ့လႊတ္ၾကတယ္တဲ့။ မစားပဲေတာ့ ေနၾကမယ္ မထင္။

ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုကေတာ့ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြကို ေစ်းေလွ်ာ့ ေရာင္းေပးတာပါပဲ။ ပြဲေတာ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ျဖစ္တဲ့ Black Friday ေသာၾကာေန႔မွာ စတိုးဆိုင္ႀကီးေတြက မနက္ ၅ နာရီေလာက္က စဖြင့္ၿပီးေရာင္းေပးပါတယ္။ ၀ါသနာရွင္ေတြကေတာ့ ဆိုင္ေရွ႔မွာ တဲထိုးၿပီး ညလံုးေပါက္ တန္းစီၾကသတဲ့။ တနည္းလည္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။ ဒီႏွစ္ စီးပြားေရး အေျခအေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လို ရွိမယ္ မသိပါ။

စာေရးသူကေတာ့ ေစ်း၀ယ္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စား ... ၾကက္ဆင္စားၿပီးသာ ငိုက္ျမည္းပါေတာ့မယ္။

စာရႈသူတို႔ေရာ ... စားၾကမွာလား၊ ေဘးမဲ့ လႊတ္မွာလား၊ ၀ယ္ၾကမွာလား အားလံုး လုပ္မွာလား။ ဘာမွ မဆိုင္သလို ေနမွာလား။

Source:

http://en.wikipedia.org/wiki/Thanksgiving_(United_States)

Read More...

Collapse...

Snow Princess

၅၊ ၁၂၊ ၂၀၀၇

ႏွင္းမင္းသမီး

ဓါတ္ပံုရိုက္သူ လက္ရွိ ေနထိုင္ရာအိမ္၏ အေနာက္ဖက္ ၿခံထဲရွိ ပန္းပင္ေလး ဦးဦးဖ်ားဖ်ားက်ေသာ ႏွင္းမ်ားၾကား ျမဳပ္ေနပံု။

Read More...

Collapse...

A visit to New England (1)

၂၅၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇

အဂၤလန္ျပည္သစ္ သို႔ အလည္တစ္ေခါက္ (၁)

စာေရးသူလည္း စာေမးပြဲတစ္ခု ၿပီးသြားလို႔ တက္မ ေထာင္လိုက္ဦးမဟ ဆိုၿပီး ခရီးတစ္ခုထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ သြားခဲ့တဲ့ ေနရာကေတာ့ အဂၤလန္ျပည္သစ္ (New England) ရယ္လို႔အမည္ရတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္က ေဒသတစ္ခုပါ။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရယ္လို႔ ျဖစ္မလာခင္က အဂၤလန္ႏိုင္ငံသားေတြ စတင္ အေျခခ် ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ေနရာေပါ့။ အခုဆိုရင္ အဂၤလန္ျပည္သစ္လို႔ ေခၚတဲ့ေဒသမွာ ျပည္နယ္ ၆-ခု ပါရွိပါတယ္။ မိန္း၊ နယူးဟမ္ပ္ရႈိင္းယား၊ ဗားေမာင့္၊ မက္ဆာခ်ဴးဆက္၊ ရုဒ္အိုင္လန္း နဲ႔ ကြန္နက္တီကက္ ျပည္နယ္ေတြပါ။ ၿမိဳ႕ေတြ၊ လမ္းေတြရဲ႕ အမည္ေတြက အဂၤလန္ ေအာင္းေမ႔ဖြယ္ ေပးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္၊ ကိန္းဘရစ္ခ်္ စသျဖင့္ေပါ့။


ခရီးစတဲ့ေနရာကေတာ့ စာေရးသူေနတဲ့ ေဘာ္လ္တီးမိုးၿမိဳ႕ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ တကယ္တန္း ကေတာ့ ရစ္ခ်္မြန္ၿမိဳ႕ (ရဲမြန္ၿမိဳ႕ မဟုတ္ပါ ဓါတ္တူနာမ္တူ ျဖစ္ေနျခင္းမွ်သာ) ေနသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ၀ါရွင္တန္ဒီစီၿမိဳ႕ေန သူငယ္ခ်င္း လင္မယားတို႔လဲ အတူလိုက္ပါလာၾကပါတယ္။ ေဘာ္လ္တီးမိုးက ရစ္ခ်္မြန္နဲ႔ မိုင္-၁၅၀ ေ၀းၿပီး၊ ၀ါရွင္တန္ဒီစီနဲ႔ မိုင္-၅၀ ေ၀းပါတယ္။ ခရီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ၀ီလီယံၿမိဳ႕ကေတာ့ ေဘာ္လ္တီးမိုးနဲ႔ ၃၇၆-မိုင္ ေ၀းပါတယ္။ ရန္ကုန္ နဲ႔ မႏၱေလးေလာက္ေပါ့။ (ၿမိဳ႕တည္ေနရာမ်ားကို ေျမပံုတြင္ရႈ)

ရစ္ခ်္မြန္က သူငယ္ခ်င္းက ေခြးတံဆိပ္ ဘတ္စကားကို စီးၿပီး ၀ါရွင္တန္ဒီစီကို လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဒီစီကသူငယ္ခ်င္း လင္မယားနဲ႔အတူ ေဘာ္လ္တီးမိုးမွာ လာဆံုၾကၿပီး ခရီးစပါတယ္။ ေသာၾကာေန႔မနက္ ၉ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေဘာ္လ္တီးမိုးကေန ထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ ေျမပံုခန္႔မွန္းေျခအရ ဆိုရင္ ကားေမာင္းခ်ိန္ ၆ နာရီခြဲပဲ ၾကာသင့္ၿပီး ညေန ၄ နာရီေလာက္ဆို ေရာက္သင့္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔လည္း မသြားဖူးတဲ့ ခရီးဆိုေတာ့ ဟိုေငး ဒီေမာ့ ဟို၀င္ ဒီ၀င္ နဲ႔ ခရီးမွာ အေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။ အိမ္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းလင္မယားကေတာ့ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ၀ီလီယံၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆နာရီခြဲ ေနၿပီ။

သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းစံု၊ ညစာကလည္းေကာင္း၊ ၀ီစကီကလည္းေလာင္း ဆိုေတာ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ။

x - x - x - x - x (ဆင္ဆာျဖတ္ထားသည္)

ဒါနဲ႔ပဲ ည ၂-နာရီထိုးမွ အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္ၾကပါတယ္။

(၂) သို႔

Read More...

Collapse...

Changing car radiator

၁၇၊ ၁၀၊ ၂၀၀၇

ကား ေရတုိင္ကီ လဲျခင္း

စီးေတာ္ယာဥ္က ကိုယ့္ကို ျပန္စီးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကားတန္ဖိုးကေတာ့ သက္သာပါရဲ႕ ထိခိုက္မႈအာမခံ နဲ႔ ျပင္ဆင္စရိတ္ကေတာ့ ေထာင္းေလတယ္။ လတ္တေလာ ျပႆနာကေတာ့ ကားေရတိုင္ကီ အေပၚနားမွာရွိတဲ့ စြန္ကုတ္ကေန ေရစိမ့္ေနတာပါ။

ရြာမွာဆိုရင္ေတာ့ ေရႊ၀ါ ဆပ္ျပာေလာက္နဲ႔ ကိစၥၿပီးပါတယ္။ ဒီမွာက ေရႊ၀ါဆပ္ျပာ ရွာမရဖူးေလ။ စက္ျပင္ဆရာက ေရတိုင္ကီ အသစ္လဲဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ခန္႔မွန္း ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၂၅၀ တဲ့။ ( မ်က္လံုး နဲနဲ ျပဴးသြား ) ဒါေပမယ့္လဲ သြားရင္းလာရင္း ကားထိုးရပ္သြားရင္ ကရိန္းကား ေခၚဆြဲေနရမယ္။ ဒါဆို ကားဆြဲခ နဲ႔ အေရးေပၚ ျပင္ခ အပိုထပ္ကုန္ဦးမယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လဲဦးမွပါ။

သူငယ္ခ်င္းႀကီးကေတာ့ မူလီ ေလးလံုးေလာက္ ျဖဳတ္ရမွာပဲ ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ေပါ့တဲ့။ ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္ လက္ခလဲ သက္သာမွာေပါ့။ ေစ်းသက္သာတဲ့ ဆိုင္မွာ ပစၥည္းရွာ၀ယ္ဦးမွပါ။ အင္တာနက္မွာ နာရီ၀က္ေလာက္ ေမႊၿပီးသကာလ လက္ကားဆိုင္တစ္ခုမွာ ၁၁၅ ေဒၚလာ နဲ႔ ေရတိုင္ကီ အသစ္တစ္ခုရတယ္။ ေရတိုင္ကီအသစ္ကို ဂိုေဒါင္မွာသြားယူ၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေနရာက်ယ္တဲ့ မိတ္ေဆြအိမ္ကိုသြား၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းႀကီး (သူက တကယ္ႀကီး၏) တစ္ေယာက္ကို ေခ်ာဆြဲၿပီးသကာလ။ ျဖဳတ္၊ ဖ်က္၊ တပ္ အစီအစဥ္ႀကီး စပါေတာ့တယ္။

တကယ္လုပ္ေတာ့ မူလီ ေလးလံုးနဲ႔မၿပီးဘူး။ ေရတိုင္ကီေအာက္မွာ ခံထားတဲ့ သဲကာ ပလပ္စတစ္ျပားကို ျဖဳတ္ရတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ မူလီ ၈ လံုး က သံေခ်းကိုက္ေနတဲ့အျပင္ မီလီမီတာဆိုဒ္ ျဖစ္လိုက္၊ လက္မ ဆိုဒ္ ျဖစ္လိုက္နဲ႔။ ဒီၾကားထဲ နပ္တစ္လံုးကလဲ လည္လိုက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ (WD-40 အားကိုးနဲ႔) ေရႊဘ ႏိုင္တာေပါ့ ဘာရမလဲ။ ေရအ၀င္အထြက္ပိုက္နဲ႔ ပန္ကာေတြကို ျဖဳတ္ရတာေတာ့ လြယ္ပါတယ္။

ကိုင္း အပ္ခ်ေလာင္း .. လာေလေရာ့ ေရတိုင္ကီအသစ္။

ေရတုိင္ကီသာ ေျပာတာ။ ရိုးရိုးေရ ထည့္လို႔မရဘူး။ ေရခဲအမွတ္နိမ့္တဲ့ အီသိုင္လင္း ဂလိုက္ေကာ ေရာထားတဲ့ ေရကိုထည့္ရပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေဆာင္း၀င္လာရင္ ေရတုိင္ကီထဲမွာ ေရ ခဲမေနမွာ။

တစ္လက္စတည္း အဂၤ်င္၀ုိင္နဲ႔ ဆီစစ္ပါ လဲလိုက္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လုပ္ေနက်မို႔ သိပ္မခက္ပါ။ အားလံုး လက္စသတ္ေတာ့ ၄ နာရီေလာက္ၾကာသြားပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ဘာသာ လုပ္ပါလားလို႔ အႀကံေပးတဲ့ ဥာဏ္ႀကီးရွင္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ မိုင္ ၁၀၀ ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေနရာမွာ ေနသာသပ ေလညာကေပါ့။

Read More...

Collapse...

Moving House

၂၊ ၉၊ ၂၀၀၇

အိမ္ေျပာင္းၿပီ

ယေန႔ အိမ္ေျပာင္းသည္။ သိပ္ကား မေ၀းလွ။ သံုးဘေလာက္ခန္႔သာေ၀းသည္။

စင္ဒီ ဆိုသည့္ အေမရိကန္ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တစ္ဦးပိုင္ေသာ အိမ္တစ္အိမ္ပင္။ သူမ ေျပာျပခ်က္အရ ထိုအိမ္ကို သူမ စေျပာင္းလာသည့္အခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ေမြးသည့္ ႏွစ္ ႏွင့္ တစ္ႏွစ္တည္းပင္ (အေတာ္ ၾကာေလၿပီ) ။ အိမ္က ၁၅ ေပ၊ ေပ ၄၀ ခန္႔ရွိမည့္ သံုးထပ္ ျဖစ္သည္။ ေအာက္ဆံုးထပ္တြင္ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း ႏွင္ မီးဖိုတို႔ ရွိၿပီး အလည္ထပ္တြင္ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေနေလသည္။ အေပၚဆံုးထပ္ရွိ အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္းကို အငွားထားေလသည္။

အိမ္ကား အေတာ္ပင္ ထိမ္းသိမ္းထားသည့္ပံုရွိသည္။ ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း ႏွင့္ မီးဖိုတို႔ကား ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည္။ ေခတ္ေပၚ ပရိေဘာဂမ်ားျဖင့္ကားမဟုတ္။ ေရွးလက္ရာ ပရိေဘာဂမ်ား ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ ဂက္စ္ မီးဖိုေတာင္ ေရွးေရွးတုန္းက ဂက္စ္မီးဖိုႏွင့္ ျဖစ္ေလသည္။ သေဘာေကာင္းပံုရေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကား စည္းကမ္းလည္း ႀကီးပံုရသည္။ ဤအိမ္တြင္ ဘယ္လို ဆီသတ္ရပါလိမ့္။ ငပိရည္မ်ား ႀကိဳမိပါက ေခါင္းႏွင့္ ဆင္းရကိန္းရွိသည္ ဟု ဖာသာေတြးမိသည္။

ကြ်ႏု္ပ္အိပ္ခန္းကား အေနာက္ဖက္လွည့္ ျဖစ္ၿပီး အက်ယ္အ၀န္းအားျဖင့္ ၁၀ ေပ၊ ၁၅ ေပခန္႔ ရွိေပမည္။ ကုတင္၊ ေမြ႔ရာ၊ အိပ္ယာခင္း၊ စာၾကည့္စားပြဲ၊ အစရွိသည္ အစံုအလင္ ရွိၿပီးသားျဖစ္၍ အေတာ္ပင္ စရိတ္ၿငိမ္းေလသည္။ ေရခ်ိးခန္း ႏွင့္ အိမ္သာကိုကား တထပ္တည္းရွိ အျခား အိမ္ငွား တစ္ဦးႏွင့္ တြဲသံုးရေပမည္။ ျပႆနာေတာ့ မရွိလွ။ အခန္းအားလွ်င္ သံုးရံုသာ။

အိမ္ငွားခက တစ္လလွ်င္ ၆၇၅ ေဒၚလာႏႈန္းျဖစ္သည္။ ေဘာ္လတီးမိုး ထံုးစံအရဆိုလ်င္ အနည္းငယ္မ်ားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ပရိေဘာဂမ်ားပါ၀င္ျခင္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းမ်ားသံုးခြင့္ရျခင္း၊ မီတာခ၊ ေရဖိုးမ်ား မစီစဥ္ရျခင္း စသည္တို႔က အေတာ္ပင္ အလုပ္ရႈပ္သက္သာေစသည္။

အိမ္ေျပာင္းရသည္ကေတာ့ သိပ္မသက္သာလွ။ ျမန္မာျပည္မွ ေရာက္စဥ္က ခရီးေဆာင္ ေသတၱာ ႏွစ္လံုးသာပါေသာ္လည္း၊ သံုးႏွစ္ၾကာလာၿပီးေနာက္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ ပစၥည္းမ်ားက အေတာ္ စုမိေဆာင္းမိရွိလာသည္။ သို႔ေသာ္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အျခားၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွေန၍ တကူုးတက လာၿပီး ေျပာင္းကူၾကသည္။ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေျပာင္းရမည္ဆိုပါက ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ သြားရမည့္ အေျခအေနရွိသည္။ ေတာ္ေသး၏။

ယေန႔ေတာ့ ဤမွ်သာ။

Read More...

Collapse...

Three Seasons in Baltimore

၂၃၊ ၃၊ ၂၀၀၇

ေဘာ္လ္တီးမိုး မွ သံုးရာသီ္

ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ တုန္းက ေဘာ္လ္တီးမိုး ရာသီဥတု ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖစ္ေနေလရဲ႕။ အဂၤါေန႕မွာ ေနၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ပူေနလို႕ စြပ္က်ယ္ နဲ႔ေတာင္ ေနလို႔ရေနတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္လည္း က်ေရာ ေရခဲ မိုးေတြရြာ ၿပီး ႏွင္းက်လာပါေလေရာ။ ဒီေန႕ေတာ့ မိုးအံု႔ေနေလရဲ႕။ တစ္ပတ္ အတြင္းမွာ ရာသီဥတု သံုးမ်ိဳးေတြ႔ေန ရတယ္။

Read More...

Collapse...

iPass

This is nothing related to iPod, iTune, nor iPhone. I just simply wanted to tell you that i passed my car's emission test.

You heard me complaining about fixing my car's exhaust system. Well, today, I went for emission test. A few words from the emission test center justified my spending of 800 bucks to fix the car. Baltimore is the 6th most polluted city in the US. Because of this stringent emission testing system the State of Maryland rights off 70 tons of pollution everyday. Yea, 70 tons. I don't know how did they calculate it. If you want to know check it out at http://www.mde.state.md.us/

I breathed even more deeply to get my share of cleaner air. :)

Read More...

Collapse...

my car covered with snow

as promised.

Read More...

Collapse...

First Snow of the Season

After a long last, we had snow in Baltimore. Snow started falling later last night. When I woke up in the morning everything's covered with white flakes. Luckily, the snow was not that think and I didn't need to dig out my car from snow. Nevertheless, it was completely covered with it. I took some pictures and will post it later.

Read More...

Collapse...

Cost of Going Green

"Go Green" . A nice and desirable buzz word. But, nothing comes for free. I was summoned to get my car tested for emission. It is required in Maryland that cars do not emit harmful gases more than the limit.

Even the top notch and brand new car engines still emit those harmful gases in excess of the state required level. So, another instrument called catalytic converter is installed in the exhaust system to purify the dirts exhaled from the engine.

My car's catalytic converter has worn out and I had to replace it together with part of the exhaust system. The initial estimate from a Toyota-recognized garage was $ 3300 - almost the price that I paid for the car. Luckily, I found another garage that could fix the thing with $ 800. Still it is about the 20% of the price of the car.

This is ridiculous. There should be cheaper ways to go green. Or else, not many people could ever afford it. Shall we just use our foot to go green?

Read More...

Collapse...

Where am I?

This is the areal view of the place where I currently live.

Read More...

Collapse...

Beautiful Morning

၂၃၊ ၁၂၊ ၂၀၀၆

မဂၤလာနံနက္ခင္း

မနက္မိုးလင္းလို႕ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္မယ္ အလုပ္ အိမ္အၿပင္ ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးရြာၿပီးစ စိမ္းစိုေနတဲ့ ၿမက္ခင္းၿပင္က ဖိတ္ေခၚေနေလရဲ႕။ ဒါနဲ႕ပဲ ေကာ္ဖီဗူးကို အသာခ်ၿပီး အိမ္အၿပင္ကို ထြက္လာခဲ့မိေတာ့တယ္။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ဖံုးေနေပမယ့္ အေရွ႕ဘက္မွာေတာ့ လင္းေနၿပီး ရာသီဥတုကလည္း ေနေကာင္းရုံေလး ေအးေနေလသည္။ ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ မိုးေလ၀သ သတင္းထဲမွာ ဒီေန႕ ရာသီဥတုေကာင္းမယ္တဲ့ဲ။ ၆၀ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္ ေလာက္ ရွိမယ္ဆိုလားပဲ။ မိုးနံ႕ပါတဲ့ေလ ကို တစ္၀ၾကီး ရႈရႈိက္လိုက္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိ ကစားမိ လိုက္တယ္။

ဒီအိမ္ကိုေၿပာင္းလာတာ ေလးလနီးပါးရွိေနေပမယ့္ အခုၿမင္ေနရတဲ့ ရႈခင္းမ်ိဳးကို တစ္ခါမွ သတိမထားမိခဲ့။ တိုက္နီနီပုပုေတြ ၾကားထဲမွာ မီးခိုးေရာင္ အေဆာက္အဦ ေလးေတြက ဟိုနားတစ္ခု ဒီနားတစ္ခု ရွိေနၿပီး ၿမက္ခင္းနဲ႕ ပန္းပင္ေတြကလည္း အမွန္ပင္ စြတ္စို စိမ္းလန္းေနၾကသည္။ ေမရီလန္းၿပည္နယ္ရဲ႕ ေတြ႕ေန ၿမင္ေနၾက ေဆာင္းတြင္းမဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပင္။

အခုမွ မီးခိုးေရာင္ အေဆာက္အဦ ေလးေတြကိုေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ ရွမ္းၿပည္နဲ႕ ကယားၿပည္နယ္မွာ ေက်ာက္မႈန္႕အုတ္ (ေၿမၿပန္႕က ေၿမအုတ္ႏွင့္ မတူပါ) နဲ႕ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္အိမ္ေတြနဲ႕ အေတာ့္ကိုတူတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ရွမ္းၿပည္္ ရာသီဥတုလို ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွမ္းၿပည္ပဲ ၿပန္ေရာက္သြားသလုိလို၊ လိြဳင္ေကာ္အိမ္ပဲ ၿပန္ေရာက္သြားသလိုလို ခံစားမိတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ေကာ္ဖီခါးခါးေဖ်ာ္ၿပီး ရႈခင္းနဲ႕ ၿမည္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ကိုေက်ာ့္ စကားနဲ႕ဆိုရရင္ေတာ့ “မဂၤလာပါ အသင္ေလာက” ။ ။

Read More...

Collapse...

Haircut

"Hey yo... Haircut is something not to blog"

"Well ... I don't know what to write ... so ... "

One afternoon in December I called my Barber and made an appointment. (fyi. No appointment no haircut.) I should have gone earlier since my last haircut was more than 3 months ago. Almost all the friends from school winked at my long and bulky hair. Some close ones were telling me straight that I should go to Barber shop.

Oh. I should tell you about one of my many nick names. "Karly Kauk" given by my naughty highschool friends. Yea, when my hair get longer, it becomes like ar-tar-pu-se. That's how I got a peculiar nickname in highschool.

Ok, let's get back to my recent haircuts. My last one was in Singapore at a Burmese salon. You may ask why didn't I cut my hair when I was in Yangon. I was too busy hanging out with friends and totally forgot to cut my hair. Why am I making a big deal out of haircut? Well, it is expensive here in the US. So, I should have budgeted wisely by cutting hair when I was in Yangon. Anyway, it was nice in Singapore. The salon was like the usual ones in Yangon.

I have a tendency to go to the same Barber as much as I could. In Myanmar, I had only changed four barbers in my life time. They were all linked to my family moving from one place to the next.

This habit hasn't changed much, and I go to Tenpachi every time I need a haircut since I first came to Baltimore in 2002. A cheap (to the US standard), but, nice one that targets poor university students. The price used to be $ 10 in 2002, however, it is $ 13 now. Inflation! It is everywhere. This small cozy salon is in a place called Hopkins square - a place Hopkins student like to hang out. There is a cafe, a post-office, photocopy, a stationary shop, a restaurant, and a sandwich shop. It is much like Hle-dan of Yangon except the fact that it doesn't have wet-thar-dote-htoe. There even are outdoor chairs & tables set up during summer. No. You definitely don't want to sit outside at this time of the year.

Tenpachi has only 3-4 chairs for haircut and one reclining chair for shampoo. Strangely enough, they shampoo hair before cutting it. Anyway, they are the fastest of all my barbers. It took less than 15 minutes to finish my hair. This time my hair got cut pretty short. So, I won't need to go there for another 3 months.

I am counting my time in Baltimore and the unit I use is "Barber visit". Thus, I told myself that I will be home after next 4-5 visits to Tenpachi.

Read More...

Collapse...

Cherry Picking

I am playing with Picasa 2.0 to collage pictures and thought that you might like to see this. These pictures were taken during the summer of 2005. Some of my friends from the school of public health organized this cherry picking trip. We drove about 15 miles north of Baltimore to reach that farm.

It was exciting and fun. There were two different kinds of cherries; sweet & sour. Darkish red were sweet and bright red were sour, if I remember correctly. Can you guess how sweet were the cherries that I picked? Yea, they were as sweet as my smiles. :p

We were given a bucket each to collect cherries and had to pay by weight. One good thing was they did not weigh us when we got into the farm. So, they had no idea how much cherries we ate while we were picking them. A good hint for you guys/gals to consider if you ever go to cherry picking.

On our way back, the driver of our car made a sudden left turn (the cars drive on the same side of the road as in Yangon) and we were almost hit by a car from incoming traffic. Luckily, nothing serious happened except the lady driver from the other car almost got a heart attack.

That's all for cherry picking. Next time I will probably talk about wine tasting.

Read More...

Collapse...

i started blogging on a cold winter day

I am such a late adopter since I am thinking of blogging six years after the blogging revolution begins. Anyway, I will try my best to blog.

I woke up early today and the first thing I remembered was I had to move my car from left side of the road to the right side of the road. There is a long story behind this ritual. The Baltimore City cleans the street in front of my house (ie. Calvert Street) on Mondays & Tuesdays. Thus, cars are not allowed to park on left side of the street on Mondays and right side of the street on Tuesdays. What would happen if you forgot and parked on the wrong side of the road on a particular day of the week? Simple. Fine of $ 42. Now, you may guess did I ever pay any fine. Yea, you are right. I had to pay fine some months ago. From then on, I add moving my car in my to do list.

Actually, what I really wanted to tell you today was it was a terribly cold day in Baltimore. Temperature is 32 degree Fahrenheit - yea , freezing point. I was too lazy to wear a shoe so I went out with a pair of flipflop (that's what Americans call our slippers) to move my car. It was freezing cold and I had to run back into my house. Hopefully we will see snow soon.

This weather reminds me of Min-Dat and Aye-Sa-Khan during our trips to Mt. Victoria. Wouldn't it be nice if we have snow in Aye-Sa-Khan? I wish.

Read More...

Collapse...