၂၆၊ ၁၁၊ ၂၀၀၈
အသံဖလွယ္ရရင္ေတာ့ “သင့္ခ္စ္ဂစ္ဗင္း”၊ ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ “ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းပြဲ” ျဖစ္မလားပဲ။ ကိုယ့္မိဘက ကိုယ့္ကို ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ေပးရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းပန္းကန္ေလး ခ်ေပးရင္ ျဖစ္ျဖစ္ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေမေမ”၊ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဖေဖ” စသျဖင့္ ေျပာေလ့ ရွိတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးက မ်က္စိတဆံုး က်ယ္ေျပာၿပီး အလားအလာေကာင္းတဲ့ေျမမွာ အေျခခ်ခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေနနဲ႔ ျပဳလုပ္တဲ့ပြဲပါတဲ့။ ႏို၀င္ဘာလရဲ႕ စတုတၳ ၾကာသပေတး ေန႔မွာ ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိပါတယ္။
အရင္တုန္းကေတာ့ ဘာသာေရး သီးသန္႔ပြဲျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူမႈေရး နဲ႔ မိသားစုလိုက္ ဆင္ႏႊဲတဲ့ ပြဲျဖစ္လာပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ရွိတဲ့ ပြဲေတြထဲမွာ အေတာ့္ကို ႀကီးက်ယ္ၿပီး အိမ္တိုင္း မိသားစုတိုင္းလိုလို က်င္းပၾကပါတယ္။ အေ၀းေရာက္ေနသူေတြလည္း မျဖစ္မေနအိမ္ျပန္လာၾကပါတယ္။ ေလဆိပ္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြက ဒင္းၾကမ္းေပါ့။ သမၼတ ကေတာင္ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္ေတြကို သူ႔ေခါင္းေပၚကေန ျဖတ္ပ်ံခြင့္ ေပးရသတဲ့။ ခရစ္စမတ္ေတာင္ ဒီေလာက္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္တာ မေတြ႔ရပါ။
စာေရးသူ ဒီကိုလာခါနီးတုန္းက ေက်ာင္းကေန စာတစ္ေစာင္ပို႔ပါတယ္။ “သင့္ခ္စ္ဂစ္ဗင္း” ကို ဘယ္မွာ က်င္းပမွာပါလဲတဲ့။ သြားစရာ အိမ္မရွိရင္ သူတို႔ စီစဥ္ေပးမလို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါႀကီးဟာ ဘာႀကီးလဲေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြက်မွ သူတို႔တေတြ ဘာေၾကာင့္ တေရးတယူ လုပ္ေနၾကလဲဆိုတာ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္လာပါတယ္။
ဒီပြဲရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ၾကက္ဆင္သားကို အဓိကထားစားၾကတာပါပဲ။ ထမင္းစား စားပြဲမွာ ၾကက္ဆင္သားကင္ကို အလည္ကထားလို႔ ေပါင္မုန္႔၊ အာလူး စတာေတြကို ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ၿပီးေတာ့ ...
ၿပီးေတာ့ ...
စားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါပါပဲ။
ဒီတစ္ရက္ထဲမွာ စားလိုက္ၾကတာ ၾကက္ဆင္ အေကာင္ေရ ၄၅ သန္း ေလာက္ ကုန္ပါသတဲ့။ တစ္ဖက္ကလည္း ၾကက္ဆင္ေတြကို သနား ညွာတာေသာ အားျဖင့္ ေဘးမဲ့ လႊတ္ၾကေသးသတဲ့။ စားတာကိုေတာ့ မရပ္ဘူးေနာ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သတင္းစာထဲ ဖတ္ရတာ အိုဘားမား နဲ႔ ေပလင္းတို႔ေတာင္ ၾကက္ဆင္ ေဘးမဲ့လႊတ္ၾကတယ္တဲ့။ မစားပဲေတာ့ ေနၾကမယ္ မထင္။
ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုကေတာ့ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြကို ေစ်းေလွ်ာ့ ေရာင္းေပးတာပါပဲ။ ပြဲေတာ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ျဖစ္တဲ့ Black Friday ေသာၾကာေန႔မွာ စတိုးဆိုင္ႀကီးေတြက မနက္ ၅ နာရီေလာက္က စဖြင့္ၿပီးေရာင္းေပးပါတယ္။ ၀ါသနာရွင္ေတြကေတာ့ ဆိုင္ေရွ႔မွာ တဲထိုးၿပီး ညလံုးေပါက္ တန္းစီၾကသတဲ့။ တနည္းလည္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။ ဒီႏွစ္ စီးပြားေရး အေျခအေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လို ရွိမယ္ မသိပါ။
စာေရးသူကေတာ့ ေစ်း၀ယ္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စား ... ၾကက္ဆင္စားၿပီးသာ ငိုက္ျမည္းပါေတာ့မယ္။
စာရႈသူတို႔ေရာ ... စားၾကမွာလား၊ ေဘးမဲ့ လႊတ္မွာလား၊ ၀ယ္ၾကမွာလား အားလံုး လုပ္မွာလား။ ဘာမွ မဆိုင္သလို ေနမွာလား။
စာေရးသူ ဒီကိုလာခါနီးတုန္းက ေက်ာင္းကေန စာတစ္ေစာင္ပို႔ပါတယ္။ “သင့္ခ္စ္ဂစ္ဗင္း” ကို ဘယ္မွာ က်င္းပမွာပါလဲတဲ့။ သြားစရာ အိမ္မရွိရင္ သူတို႔ စီစဥ္ေပးမလို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါႀကီးဟာ ဘာႀကီးလဲေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြက်မွ သူတို႔တေတြ ဘာေၾကာင့္ တေရးတယူ လုပ္ေနၾကလဲဆိုတာ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္လာပါတယ္။
ဒီပြဲရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ၾကက္ဆင္သားကို အဓိကထားစားၾကတာပါပဲ။ ထမင္းစား စားပြဲမွာ ၾကက္ဆင္သားကင္ကို အလည္ကထားလို႔ ေပါင္မုန္႔၊ အာလူး စတာေတြကို ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ၿပီးေတာ့ ...
ၿပီးေတာ့ ...
စားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါပါပဲ။
ဒီတစ္ရက္ထဲမွာ စားလိုက္ၾကတာ ၾကက္ဆင္ အေကာင္ေရ ၄၅ သန္း ေလာက္ ကုန္ပါသတဲ့။ တစ္ဖက္ကလည္း ၾကက္ဆင္ေတြကို သနား ညွာတာေသာ အားျဖင့္ ေဘးမဲ့ လႊတ္ၾကေသးသတဲ့။ စားတာကိုေတာ့ မရပ္ဘူးေနာ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သတင္းစာထဲ ဖတ္ရတာ အိုဘားမား နဲ႔ ေပလင္းတို႔ေတာင္ ၾကက္ဆင္ ေဘးမဲ့လႊတ္ၾကတယ္တဲ့။ မစားပဲေတာ့ ေနၾကမယ္ မထင္။
ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုကေတာ့ လူသံုးကုန္ပစၥည္းေတြကို ေစ်းေလွ်ာ့ ေရာင္းေပးတာပါပဲ။ ပြဲေတာ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ျဖစ္တဲ့ Black Friday ေသာၾကာေန႔မွာ စတိုးဆိုင္ႀကီးေတြက မနက္ ၅ နာရီေလာက္က စဖြင့္ၿပီးေရာင္းေပးပါတယ္။ ၀ါသနာရွင္ေတြကေတာ့ ဆိုင္ေရွ႔မွာ တဲထိုးၿပီး ညလံုးေပါက္ တန္းစီၾကသတဲ့။ တနည္းလည္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။ ဒီႏွစ္ စီးပြားေရး အေျခအေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လို ရွိမယ္ မသိပါ။
စာေရးသူကေတာ့ ေစ်း၀ယ္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စား ... ၾကက္ဆင္စားၿပီးသာ ငိုက္ျမည္းပါေတာ့မယ္။
စာရႈသူတို႔ေရာ ... စားၾကမွာလား၊ ေဘးမဲ့ လႊတ္မွာလား၊ ၀ယ္ၾကမွာလား အားလံုး လုပ္မွာလား။ ဘာမွ မဆိုင္သလို ေနမွာလား။
Source:
http://en.wikipedia.org/wiki/Thanksgiving_(United_States)
